Vorig jaar werd mijn zus het slachtoffer van een ernstig verkeersongeval, waardoor ze in het ziekenhuis is beland en gedurende enkele weken in coma lag. Het was onduidelijk of ze het zou halen. Indien ze het zou halen, wisten we niet welke schade er zou zijn. Wat zou er van mijn zus worden? Zou ik er ooit nog deftig mee kunnen spreken als ze hierdoor komt. Laat ons stellen dat er bij aanvang grote onmacht was. Geen controle…geen vat op het verloop. 

Verwachtingen stellen waren al helemaal niet aan de orde. Alleen hopen dat ze er de volgende dag nog zou zijn. We moesten het allemaal wat in de handen van het lot laten…en uiteraard in de kennis en ervaring van het medische personeel. Met die hoop ging ook veel dankbaarheid gepaard. Elke ochtend belde ik met een bang hartje naar mijn moeder (want enkel zij en mijn schoonbroer mochten in het begin door corona op bezoek en werden gecontacteerd). En elke dag was ik ook dankbaar dat er weer een dag bij mocht zijn en dat de waarden stabiel bleven. Lang verhaal kort is mijn zus er gelukkig op het gemak doorgekomen. We zijn grote geluksvogels!

De hoop was op zich een belangrijke steun in het verhaal. We hoopten op iets dat realistisch kon zijn, maar waarvan we beseften dat we er zelf geen vat op hadden. We beeldden ons het waarschijnlijke in, en haalden daar kracht uit. We zagen de werkelijkheid (mijn zus die roerloos op intensieve lag) en hoopten erop dat ze erdoor zou komen. Er was ook wel een voortdurende staat van paraatheid in het verhaal. We beseften wel heel goed dat we elk moment slecht nieuws konden krijgen…geen verwachtingen!